نوروزتان پیروز، هم میهن عزیز!
امروز، لحظه تحویل سال، ساعتی است که رسم است به روییدن و نو شدن فکر کنیم. اما این روزها، نو شدن در این سرزمین زیر سایه سنگین «جنگ» معنای دیگری پیدا کرده است. زیر بار جنگ، دیگر نوروز فقط تغییر برگ تقویم نیست؛ نوروز امسال یک انتخاب است.
انتخاب این که هنوز هم بتوانیم برای سبزه و سفره و خانواده مان دل خوش کنیم، در حالی که گوشمان به صداهای ناآشنا و دلمان به آروزهای ناتمام هزاران هم وطن است. زیر بار جنگ، «نوروز» یعنی مقاومت در برابر دشمن. یعنی اصرار بر زندگی وقتی همه چیز می گوید تسلیم شو.
امسال سبزه را که می بینیم، به یاد باغچه هایی می افتیم که جایشان خاکریز شده. ماهی قرمز را که رها می کنیم، به یاد چشمانی می افتیم که منتظر بازگشتند. سین را که می چینیم، نه فقط به امید سلامتی و برکت، که به آرزوی «صبر» و «صلح» و «سربلندی» برای سرزمین مان.
نوروز ما امسال، عیدی است که در آن بغض میهمان سفره است و آه، همنشین لحظه تحویل. اما ما هنوز هستیم. هنوز برای هم «عیدتان مبارک» می گوییم، چون می دانیم گفتن این کلمه، یعنی هنوز زنده ایم و امیدوار.
ای کاش این سال، سالی باشد که صدای «عیدتان مبارک» بر «آتش بس» پیروز شود. سالی که بار جنگ از دوش این مردمِ خسته زمین بگذارد و به جای آن، بوی بهار نارنج و سبزه و لبخند بنشیند.
برای همه جان باختگان این سال های سخت، برای بی خانمانان، برای اسیران و رنج دیدگان، برای مادرانی که بی پسر عید می بینند و فرزندانی که بی پدر بزرگ می شوند… برای همه آن ها که سفره شان زیر آوار ماند و عیدشان در تیررس…
ای کاش این سال، سال صلح باشد. سالی که دیگر زیر بار جنگ نباشیم.
نوروزتان پیروز و ایران سربلند.
