English

چقدر زود دیر می شود/ خداحافظ استاد دمیرچی

آرشیو خبر بازدید: 348 کد مطلب: 4523  

چقدر زود دیر می شود/ خداحافظ استاد دمیرچی

ایبنا/ایپینا
نصراله حدادی: با علیرضا حیدری قرار گذاشتم تا با او پیرامون کارهایش در خوارزمی به گفت وگو بنشینم. می گفت: روزنامه نگار جماعت، قابل اعتماد نیستند و با همشهری مصاحبه کردم و محمد عطریان فر، قول داد بعد از ملاحظه من، نسبت به چاپ آن مبادرت کند. به قولش عمل نکرد و مزخرفی را چاپ کرد که هیچ شباهتی به گفته های من ندارد. به شما اطمینان ندارم.
۱۳۹۷ سه شنبه ۲۰ شهريور ساعت 09:47

 به او گفتم: به شرف نداشته ام قول می دهم دست از پا خطا نکنم و وعده گفت وگو را به شنبه هفته بعد موکول کرد. آن روز سه شنبه بود و دو روز بعد، پنجشنبه 15 شهریور 86 در میگون، رخت به دیار باقی کشید و حسرت مصاحبه با یکی از تأثیرگذارترین و درعین حال عجیب ترین ناشران کشور به دلم ماند. قول و قراری با مرحوم پرویز ورجاوند گذاشتم تا پیرامون مرحوم حاج محمد حسن شمشیری به گفت وگو بنشینیم. او نیز دو روز بعد در 19 خرداد 1386 خرقه تهی کرد و رفت و ناگفته هاش را با خودش برد. 

با زنده نام نوشین نفیسی قرار گذاشتم تا از خاطراتش بگوید و از پدرش سعید نفیسی، قصه ها در ذهن داشت و ایام معملی او، در دوران حکومت روان شاد دکتر مصدق طی شده بود و بس جالب و خواندنی بود. 

سرم به کارهای روزانه گرم شد و یکی دو هفته ای فراموش کردم تا از نوشین نفیسی خبری بگیرم و شباهنگام زنگ زدم تا قرار جدید بگذاریم. دیدار به قیامت افتاد و حسرت به دلم صدچندان باقی ماند. 

صدایش در گوشم زنگ می زند: کی به خانه من میایی تا کتاب را تقدیمت کنم؟ به او قول می دهم که بروم، اما امان از وقت کم و کار زیاد. 

سال 90 برای شبکه پنج سیما، در برنامه سلام تهران، با من به طهران بیایید را می ساختم و یک روز به ساختمان مجلس رفتم و از موزه چاپش گزارش تهیه کردم. دستگاه ها و ادوات چاپ، از عهد قاجار تا پایان دوره پهلوی ها را جمع آوری کرده بود و با چه عشق و علاقه ای از تک تک آن ها صحبت می کرد و خودش را مدیون حجت الاسلام رسول جعفریان می دانست که جایی به او در مجلس اختصاص داده تا بخشی از گنجینه اش را مردم بینند. 

امکان نداشت در جایی یکدیگر را ببینیم و یکدیگر در آغوش نگیریم. پیرمرد، چشم و چراغ صنعت نشر بود و سال ها عاشقانه در این راه گام زد و نامی جاودان برای خودش، دست و پا کرد. نامی از سر صدق و پاکی و راستی. 

این روزها تمام همّ وغم خود را برای آماده سازی جلد دوم تاریخ شفاهی کتاب گذارده ام و گاهی وقت نمی کنم به روزنامه ها سربزنم. صفحه آخر روزنامه ایران را باز می کنم و با خبر درگذشت پیر دیر صنعت نشر کشور مواجه می شوم. اسمعیل دمیرچی رفت و باز هم حسرت به دلم ماند. چون قرار بود راجع به آهار مهره و ماشین های عصر ناصری که مخصوص چاپی سنگی بود، برایم بگوید. 

خشکم می زند. چقدر زود دیر می شود. سه چهار هفته پیش به او زنگ زدم تا احوالش را جویا شوم. می گوید: قدری کسالت دارم، اما اگر بیایی، خانه را چراغان می کنم و جوانی را از سر می گیرم. شرمسارم می سازد و قول می دهم به دیدارش بروم باز زندگی و غم نان و حکایت اسب عصاری. دارویی که به سیصد و چهارصد هزارتومانی می خریدم، به بالای دوازده سیزده میلیون تومان رسیده و من که عُرضه از دیوار بالارفتن و سرقت را ندارم، باید بجنگم و تهیه کنم، تا شاید زندگی ام از روال عادی خارج نشود، و همین امر از یاد و خاطرم می رود که به اسمعیل دمیرچی قول داده ام. 

قول دادم و نرفتم و باز هم حسرت و دیدار به قیامت. خداحافظ پیرمرد که به خاطر صداقت در رفتارت، همگان دوستت داشتند. 

خداحافظ دمیرچی عزیز، که عمری با بوی سرب و آنتیموان انیس و جلیس بودی و عطر مرکب، از بی خود، بی خودت می کرد. 

خداحافظ مردی که با فش فش ماشین چاپ، ضربان قلبت می زد و با گردش هر سیلندر و چاپ یک ورق، برگی از ورق عمرت، ورق می خورد. 
خداحافظ استاد دمیرچی، همان گونه که حسرت دیدار در منزلت به دلم ماند، به تو قول می دهم فراموشت نکنم. 

نازنین مرد؛ 
صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را/ تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید 

خداحافظ دوست باصفایم. شاید این سعادت را پیدا کنم و در آن دنیا با هم دیداری داشته باشیم و از چاپ و کتاب بگوییم. 

خداحافظ عاشق کتاب، چاپ، و صنعت چاپ. جایت همیشه خالی است. هم در قلب ما و هم در صنعت چاپ کشور. یادت بخیر.


اخبار مرتبط با این خبر
ردیفتیترتاریخ
1 چقدر زود دیر می شود/ خداحافظ استاد دمیرچی ۱۳۹۷ سه شنبه ۲۰ شهريور


نام :  
پست الکترونیکی :  
نظر شما :